KOEN DE DECKER, Gabriel Lester, 2001

KOEN DE DECKER,  Gabriel Lester, 2001

In 1995, on the d'Hoogvorststraat in Schaarbeek, Brussels, an almost antique VHS camera stood on a chair opposite a television set. In this room, where De Decker had piled up his possessions at the foot of his bed in an almost organic tower, one could view the young artist's feedback experiments day and night. The video feedback created magic fractals, and once seduced by this colourful, endlessly changing image, it was difficult to pry one's gaze away from it. The simplicity of this experiment, almost too obvious to be taken seriously, but at the same time so powerful that it had a hypnotic effect, can serve as a very apt metaphor for the nature and development of De Decker's work. The strength of the work lies in the fact that he always responds to those things which fascinate and appeal to him - energy, form or content - with a direct and possibly surprising, but always obvious gesture. Feedback becomes a manner of working, where the information and inspiration from the material is recycled back into the material. All that is alive develops in that way. In the years which followed this first acquaintance with De Decker's work, a clear development, or if you prefer, deepening and branching out of his work was perceptible. However much his extensive oeuvre may appear to be an accumulation of various ideas, feedback is always to be found at its roots. This may be an immediate response to the material, where a simple stick or piece of iron wire is shaped into a geometric or organic object, as though its inner micro-structure was being revealed. It can however also be one of his many video works. With the objects that De Decker produces or collects, there is not only the dialogue which the artist enters into with their form and content; there is also, though perhaps less obviously, a degree of introspection within the object itself. Thus the objects and drawings are not just products of communication between the artist and medium, but they also engage in an internal dialogue. It is clear that De Decker not only wants to make such work, but actively seeks out forms and materials that already contain this quality within themselves. Repetition, ramification, multiplication, mirroring and disorientation are thus recurring means that are employed, and precisely the artlessness, humour and diversity of these works reveal the self-reflection involving them. One might see the artist M.C. Escher as a distant but kindred spirit - forms feed forms, birds form fish. But it is first and foremost the zero point, that is, the formlessness that embodies the feedback, that De Decker's artworks bear within themselves. Because there is always a sense in which for form arises from a form, concepts such as past, present and future fall away, and the images attain a sort of timelessness. The work reflects upon itself precisely in this state. This is still clearer in De Decker's video works. The countless experiments in which he filmed his own eye with the eye of the camera are feedback avant la lettre, the consciousness that time disappears in a repetition of image. The eye here seems to lose even its symbolism and exist only as food for feedback. One could say we have here, in a certain sense, what the Dutch call the Droste effect, in the same way that the fractal is also an endless repetition of an ur-form: the eye that sees the eye which sees the eye which sees the eye... A work which is closely related to this presents to us a mask of a laughing face. The mask laughs at itself, the viewer, and the person in the mask. The person wearing the mask is clearly audible, laughing back. This is all very contagious, so that many a viewer is caught laughing, thus answering the laugh. The physicist Warner Heisenberg writes of the principle that looking always influences or changes the form or nature of that which is being looked at. For De Decker's videos, but also for his many drawings and objects, this actually appears to be the point of departure. That which is looked at self-evidently illustrates the influence of the act of looking. Observation shapes reality - and art. In negentienvijfennegentig stond in de d’Hoogvorststraat in Schaarbeek, Brussel een bijna antieke vhs kamera op een stoel tegenover een televisietoestel. In dit studentenkot, waar De Decker zijn bezittingen aan het voeteneinde van zijn bed in een nagenoeg organische toren had opgestapeld, kon dag en nacht naar feedback experimenten van de jonge kunstenaar gekeken worden. Deze videofeedback creÎerde magische fractals en eenmaal verleid door dit kleurrijke en eeuwig veranderlijke beeld was het moeilijk de blik ervan af te wenden. De eenvoud van dit experiment, dat bijna te voor de hand liggend was om serieus te nemen, maar tegelijk zo effectief dat het hypnotiserend werkte, kan als een zeer goede metafoor voor de aard en ontwikkeling van De Deckers werk dienen. De kracht ervan ligt in het feit dat datgene wat hem fascineert en aanspreekt - energie, vorm of inhoud - altijd direct en wellicht met een verbijsterend voor de hand liggend gebaar door hem wordt beantwoord. De feedback als werkwijze, waar de informatie en inspiratie uit de materie teruggevoed word naar de materie. Zo groeit alles dat leeft. In de jaren die volgden op de eerste kennismaking met het werk van De Decker, werd een duidelijke ontwikkeling, of zo u wilt, verdieping en vertakking van zijn werk zichtbaar. Hoezeer het omvangrijke oeuvre ook als een opeenhoping van verschillende ideeÎn mag ogen, aan de grondslag ervan is steeds een feedback te bespeuren. Dit kan een directe reactie op materie zijn, waar een eenvoudige stok of stuk ijzerdraad tot een geometrisch of organisch object word gevormd - als ware het dat de innerlijke, micro structuur ervan wordt blootgelegd. Het kan echter ook een van zijn vele videowerken zijn. In de objecten die De Dekker vervaardigd of verzamelt, ligt naast de dialoog die de kunstenaar aangaat met vorm en inhoud ervan ook een mate van zelfbespiegeling van het object met zichzelf verborgen. Zo zijn de objecten en tekeningen niet alleen een product van communicatie tussen kunstenaar en zijn medium, maar gaan zij ook een dialoog met zichzelf aan. Het is duidelijk dat De Decker niet alleen dergelijk werk wil maken, hij is ook effectief op zoek naar vormen en materialen die deze eigenschap reeds in zich dragen. Herhaling, vertakking, vermenigvuldiging, spiegeling en vervreemding zijn aldus terugkerende middelen die worden aangewend. En juist de eenvoud, humor en schakering van deze werken toont de (zelf-) reflectie waarin zij verwikkeld zijn. De kunstenaar M.C. Escher zou als een verre geestverwant kunnen worden gezien - vormen voeden vormen; vogels vormen vissen. Maar het is vooraleerst het nulpunt, ofwel de vormeloosheid dat de feedback belichaamt en die de kunstwerken van De Decker in zich dragen. Omdat er altijd sprake is van een vorm die uit een vorm ontstaan is, gaan begrippen als verleden, heden en toekomst verloren en bevinden de beelden zich in een soort tijdloosheid. Juist in deze staat reflecteert het werk zichzelf. Dit is nog duidelijker in de videowerken van De Decker. De talloze experimenten waar hij met het oog van de kamera zijn eigen oog filmt, is feedback avant la lettre, het besef van tijd verdwijnt in een herhaling van beeld. Het oog lijkt hier zelfs zijn symboliek te verliezen en enkel nog als voeding voor terugvoeden te bestaan. In zekere zin is hier sprake van het zogenaamde Droste effect (zoals de fractal, ook een eindeloze herhaling van een stamvorm is). Het oog dat het oog ziet, dat het oog ziet, dat het oog ziet. In een werk dat hiermee sterk verwant lijkt, is een masker te zien met een lachend gelaat. Dit masker lacht naar zichzelf, de toeschouwer en naar de persoon in het masker. Duidelijk hoorbaar lacht de persoon in het masker terug. Dit alles is zeer aanstekelijk, zodat menig toeschouwer zich betrapt op een lach en aldus de lach beantwoord. De natuurkundige Werner Heisenberg1 beschrijft een principe dat het kijken de vorm of natuur van hetgeen beken wordt altijd beinvloed of veranderd. In de video’s, maar ook in de vele tekeningen en objecten van De Dekker lijkt dit zowaar een uitgangspunt. Het bekekene illustreert als vanzelfsprekend de invloed van het kijken. Het observeren vormt de werkelijkheid - en de kunst. Gabriel Lester, Feedback In 1995, on the d'Hoogvorststraat in Schaarbeek, Brussels, an almost antique VHS camera stood on a chair opposite a television set. In this room, where De Decker had piled up his possessions at the foot of his bed in an almost organic tower, one could view the young artist's feedback experiments day and night. The video feedback created magic fractals, and once seduced by this colourful, endlessly changing image, it was difficult to pry one's gaze away from it. The simplicity of this experiment, almost too obvious to be taken seriously, but at the same time so powerful that it had a hypnotic effect, can serve as a very apt metaphor for the nature and development of De Decker's work. The strength of the work lies in the fact that he always responds to those things which fascinate and appeal to him - energy, form or content - with a direct and possibly surprising, but always obvious gesture. Feedback becomes a manner of working, where the information and inspiration from the material is recycled back into the material. All that is alive develops in that way. In the years which followed this first acquaintance with De Decker's work, a clear development, or if you prefer, deepening and branching out of his work was perceptible. However much his extensive oeuvre may appear to be an accumulation of various ideas, feedback is always to be found at its roots. This may be an immediate response to the material, where a simple stick or piece of iron wire is shaped into a geometric or organic object, as though its inner micro-structure was being revealed. It can however also be one of his many video works. With the objects that De Decker produces or collects, there is not only the dialogue which the artist enters into with their form and content; there is also, though perhaps less obviously, a degree of introspection within the object itself. Thus the objects and drawings are not just products of communication between the artist and medium, but they also engage in an internal dialogue. It is clear that De Decker not only wants to make such work, but actively seeks out forms and materials that already contain this quality within themselves. Repetition, ramification, multiplication, mirroring and disorientation are thus recurring means that are employed, and precisely the artlessness, humour and diversity of these works reveal the self-reflection involving them. One might see the artist M.C. Escher as a distant but kindred spirit - forms feed forms, birds form fish. But it is first and foremost the zero point, that is, the formlessness that embodies the feedback, that De Decker's artworks bear within themselves. Because there is always a sense in which for form arises from a form, concepts such as past, present and future fall away, and the images attain a sort of timelessness. The work reflects upon itself precisely in this state. This is still clearer in De Decker's video works. The countless experiments in which he filmed his own eye with the eye of the camera are feedback avant la lettre, the consciousness that time disappears in a repetition of image. The eye here seems to lose even its symbolism and exist only as food for feedback. One could say we have here, in a certain sense, what the Dutch call the Droste effect, in the same way that the fractal is also an endless repetition of an ur-form: the eye that sees the eye which sees the eye which sees the eye... A work which is closely related to this presents to us a mask of a laughing face. The mask laughs at itself, the viewer, and the person in the mask. The person wearing the mask is clearly audible, laughing back. This is all very contagious, so that many a viewer is caught laughing, thus answering the laugh. The physicist Warner Heisenberg writes of the principle that looking always influences or changes the form or nature of that which is being looked at. For De Decker's videos, but also for his many drawings and objects, this actually appears to be the point of departure. That which is looked at self-evidently illustrates the influence of the act of looking. Observation shapes reality - and art.